tag:blogger.com,1999:blog-247432222011-04-21T13:17:10.819-07:00mir shadlouhttp://www.blogger.com/profile/10020207809028922617noreply@blogger.comBlogger301100tag:blogger.com,1999:blog-24743222.post-63082590747566060092008-10-25T08:47:00.000-07:002008-10-25T08:50:15.881-07:00<div align="right">درد تاريكيست درد خواستن</div><div align="right">رفتن و بيهوده خود را كاستن</div><div align="right"> سر نهادن بر سيه دل سينه‌ها</div><div align="right">ديده آلودن به چرك كينه‌ها</div><div align="right">در نوازش نيش ماران يافتن</div><div align="right">زهر در لبخند ياران يافتن</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24743222-6308259074756606009?l=peyrang.blogspot.com' alt='' /></div>mir shadlouhttp://www.blogger.com/profile/10020207809028922617noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24743222.post-70282562095801544392007-09-28T23:42:00.000-07:002007-09-28T23:45:31.598-07:00<div align="center"><strong>فلك را جور بي‌اندازه گشته ست</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24743222-7028256209580154439?l=peyrang.blogspot.com' alt='' /></div>mir shadlouhttp://www.blogger.com/profile/10020207809028922617noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24743222.post-46844309420125378232007-08-13T13:52:00.000-07:002007-08-13T13:54:10.717-07:00<div align="right"><br /><br />پرسش<br /><br />" يك چهارم گوجه فرنگي براستي بي نقص ، بريده شده با ماشين از محصولي با ابعاد كاملامتوازن.<br />گوشتش همبسته ، فشرده و همسان است ، به رنگ قرمز زيبا ، و همه جا درون پوست براق وغلافي كه دانه هاي زرد و يك دست را با پوشش ژلاتيني سبزفام منتشر در برآمدگي مركزميوه نگه داشته ، ضخامت منظمي دارد. اين برآمدگي به رنگ صورتي كمرنگ كه اندكي هم دانه دانه است ، از فرورفتگي داخلي ، با يك رشته رگه سفيد كه يكي از آنها به دانه ها مي رسد – بنحوي شايد كمي نا مطمئن – شروع مي شود "<br />‌( پاك كنها ، آلن رب گريه ، ترجمه پرويز شهدي )<br /><br />من كه تا به حال چنين گوجه فرنگي نديده ام . رب گريه چطور آيا خود او گوجه فرنگي را اينگونه ميشناخته ؟ گمان نميكنم .اما باز اين پرسش ، پرسش ديگري را به ذهن مي آورد : آيا توصيف ما از يك چيز همان شرح و بيان شناخت ما از آن است ؟ يا بايد باشد ؟<br /><br />اگر رب گريه را صاحب نگاهي متفاوت به چيز ها مي دانيم ، اين تفاوت در مرحله شناخت به دست آمده يا در مرحله بيان آن ؟ اصلا فرقي ميا اين دو مرحله هست يا نه ؟<br /><br />كانت معتقد بود كه انسان در شناخت چيزها كاملا منفعل و گيرنده نيست و مي گفت كه انسان به طور پيشين ‌‌( منطقي و نه زماني ) دوازده مقوله را زير عنوانهاي كيفيت ، كميت ، نسبت و جهت به اضافه اطلاع پيشين از زمان و مكان در ذهن دارد و با كمك اين دانسته هاي پيشين است كه مي تواند چيزهاي بيرون از خود را بشناسد .<br /><br />ساير فلاسفه ايده آليست پس از كانت نيز ضمن پذيرفتن نظر او آنرا محكم تر كردند . مثلا هگل پا فراتر گذاشت و مقولات را حقايق جهان خواند و تفاوت ميان ذهن و جهان را برداشت . او تعداد مقولات را از دوازده به بيشمار افزايش داد و بيشتر دستگاه فلسفي خود را به يافتن آنها اختصاص داد.<br /><br />اما شايد ساده انگاري باشد اگر گمان كنيم كه كانت و هگل با پيش كشيدن پاي مقولات پيشين قايل به نقشي خلاق براي انسان در راه شناخت بوده اند. درست است كه با پذيرفتن مقولات ، خواه ناخواه مي پذيريم كه انسان در شناخت غير خود گيرنده محض نيست و نقشي فعال براي او قايل مي شويم اما اين فعاليت برابر و متضمن خلاقيت نيست. چون كانت از انسان بطور كل سخن مي گويد نه از اين يا آن انسان خاص. پس اين مقولات را براي كليه انسانها داراي كيفيت واحد مي داند كه خواهي نخواهي به اين حكم مي انجامد كه : شناخت همه انسانها از دنياي بيرون يكسان است.<br />من هم با نظر بالا موافقم. اگر تفاوتي در شناخت انسانها باشد، كه هست، مربوط به مرحله بعدي يعني استنتاج و داوري است كه نوع ديگري است از شناخت.<br /><br />يكي از فلاسفه كه به اين حوزه از شناخت پرداخته هوسرل است. او مي گويد :<br /><br />"... ريشه گرايي ذاتي ايده ي دكارتي از فلسفه را به مثابه علمي كلي كه يكسره بر بداهت يقيني استوار باشد به خاطر بياوريم. اين با چنين تلقي از آن محتاج نقدي عمومي و مطلق است، اما اين نقد بايد به نوبه ي خود با امتناع از هرگونه رويكرد تصديق كننده ي وجود، در وهله ي اول عالمي با استقلال مطلق از هر گونه پيشداوري براي خود بيافريند. كليت تجربه و توصيف استعلايي به اين هدف نايل مي‌شود، زيرا پيشداوري كلي تجربه ي جهان (يعني اعتقاد به وجود جهان كه به طور نامحسوس در هر عمل و هر رويكرد طبيعي نفوذ دارد) را منع مي‌كند و با دست‌يابي به حوزه‌ي وجودي من شناختي مطلق و مصون مانده از تقليل ـ حوزه‌ي بدون پيشداوري افاده‌هاي تقليل يافته‌ي محض ـ در پي ارائه‌ي توصيفي كلي از آن است كه به نوبه‌ي خود بايد شالوده‌ي نقدي ريشه‌اي و كلي قرار گيرد. طبيعتا همه چيز به رعايت دقيق بي طرفي مطلق اين توصيف وابسته است، يعني به وفاداري به اصل بداهت محض كه در بالا مطرح كرديم. به عبارت ديگر بايد اكيدا به داده‌هاي محض تامل استعلايي پايبند ماند، آن‌ها را دقيقا همانطور كه در بداهت مستقيم به گونه‌اي محضاً شهودي داده مي‌شوند در نظر گرفت و از هرگونه تعبير و تفسيري كه از اين داده‌ي محضاً شهودي عدول كند دور نگاه داشت."<br />(تاملات دكارتي، ادموند هوسرل، ترجمه‌ي عبدالكريم رشيديان)<br /><br />هوسرل ضمن قايل شدن به استنتاج از ما مي خواهد در برابر آن مقاومت كنيم تا به شناخت حقيقي برسيم. در كتاب فلسفه وجودي آمده است:<br /><br />" براي اطمينان يافتن از دقت توصيف ، پيش از هر چيز لازم است ذهن از پيش فرضها و پيش داوريها پاك شود. به همين سان لازم است كه ذهن در حد توصيف باقي بماند و در برابر تمايل به رفتن از توصيف به استنتاج مقاومت كند. هوسرل در واقع روش شناسي بسيار پيچيده و شاقي را براي چيره شدن بر اين دشواريها و نهفتگي هاي موجود براي محض از صورت ماهوي ( آيده تيك ) مي پرورد. "<br /><br />اينكه آيا چنين دانشي ممكن است يا نه و گذشته از آن رهايي از پيش داوري و استنتاج امكان پذير است يا نه ، در حيطه اين بحث نمي گنجد. اما اگر رب گريه در ادبيات به دنبال رسيدن به چنين دانشي بوده، آيا موفق شده يا نه ؟<br /><br />شهريار مندني پورمعتقد است چون اصلا زبان پديده‌اي انساني است نمي توان با استفاده از واژه‌ها به توصيف محض رسيد. او در كتاب ارواح شهرزاد مي نويسد :<br /><br />" تلاش ناكام در عمل آقاي رب گريه براي آنكه به زباني غير انساني و سينمايي برسد ، نافي ذات زبان ادبي است و تازه در صورت موفقيت گرته الكن از زبان تصوير خواهد بود ... حتا آن گاه كه نويسنده اي تلاش مي كند كه بياني واقع گرايانه محض از دنيا عرضه كند اين بيان خواه ناخواه تمثيلي خواهد بود. "<br /><br />خرده گيري هايي از اين جنس درباره رب گريه فراوان است. اما اگر به پرسش من برگرديم، پيش از قضاوت در مورد پيروزي و شكست رب گريه بايد در خود پرسش شك كرد. آيا او در پي رسيدن به دانش محض هوسرلي از نوع ادبي آن ، بوده يا نه ؟<br />خود او در پاسخ به منتقدانش مي گويد :<br /><br />" در اين‎جا ديگر زمان جاري مطرح نيست؛ چرا كه جنبش‎هاي آدمي، به عكس، يعني به صورت ثابت و متحجر در لحظه عرضه مي‎شود. اين همان ماده است كه خود در عين حال، ثابت و ناپايدار، موجود و تخيلي، از ديدگاه آدمي بيگانه، و پيوسته مشغول آفرينش خود در انديشه آدمي است. پس همة ارزش صفحات توصيفي، يعني مقام آدمي در اين صفحات، ديگر در شي ء موصوف نهفته نيست،بلكه اهميت در همان حركت توصيف است.<br /><br /> بنابراين، ملاحضه مي‎شود كه اين سخن كه «نويسندگي به سوي عكاسي يا تصوير سينمايي گرايش پيدا مي‎كند» خطا است. يك تصوير منفرد و مجزا،‌ همانند وصف در آثار بالزاك، جز «نمودن» كاري نمي‎تواند كرد. و گويي براي اين آفريده شده است كه جايگزين توصيف شود، و اين كاري است كه سينماي طبيعت‎گرا از آن روي‌گردان نيست.<br /><br /> جاذبه و تأثير مسلم آفرينش سينمايي را بر روي بسياري از قصه نويسان نو بايد در جاي ديگري جست‌وجو كرد. چيزي كه اين قصه نويسان را شيفته خود كرده است، عينيت دوربين فيلم‌برداري نيست. قصه نويسان نو مجذوب قدرت امكانات زمينه ذهني، يعني تخيلي دوربين شده‎اند. سينما براي قصه نويسان يك وسيلة بيان نيست، بلكه دستاويز پژوهش است. و نكته‎اي كه بيش از همه نظر آنان را به خود جلب مي‎كند، طبعاً همان است كه از دايرة قدرت ادبيات بيرون است: يعني آن‎قدر كه نوار صوت نظر اينان را جلب مي‎كند، تصوير نمي‎كند."<br /><br />بگذريم ؛ همانطور كه مي دانيم انسانهاي نخستين در رويارويي با جهان پيرامون و براي مسلط شدن بر آن ، بر انواع اجسام و پديده ها نام مي گذاشتند و با اين نام گذاري آنها در اختيار خود مي ديدند و در واقع آنها را مي شناختند.<br /><br />آيا مي توان گفت كه رب گريه در صدد شناخت دوباره جهان بدون بهره گيري از نامها و وصفهاي اجداد نخستينش است ؟ به نوعي در اختيار گرفتن دنيايي كه گمان مي كند در دست اجدادش است و نه در دست او ؛ رام كردن دوباره دنيا با توصيف كردن دوباره آن ؟<br />شايد ...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />شايد پاسخ<br /><br />از جسمي كه به خوبي مي شناسم طراحي مي كنم. در طول كار پي خواهم برد كه بر خلاف تصورم آن جسم را درست نمي شناسم. حالا متوجه ريزه كاريها و جزييات آن شده ام ، تفاوت آنرا در مقابل پرتوهاي نور ديده ام ، حالا مي دانم كه كليت آن سبز ، قرمز يا آبي نيست. هر گوشه اي يا هر پايين و بالايي بر حجم آن، از نور رنگي متفاوت مي گيرد ! ذهنم را از هرگونه كاركرد آن جسم خالي مي كنم ( سعي مي كنم كه خالي كنم ) حالا نرمي و زبري ، شكنندگي و... بهتر مي بينم.<br /><br />طرح تمام شده. طرح تمام شده را كنار مي گذارم و با همان ذهن خالي شروع به نوشتن درباره اين جسم غريبه مي كنم. با همان وسواسي كه جزييات را طرح زده‌ام ، اين بار آن را به صورت واژه بيان مي كنم ... .<br /><br />يك ماه گذشته. ذهنيت من درباره آن جسم باز به حالت قبلي شناخت ، بازگشته است. طرح را نگاه مي كنم : همان جسم آشنا است. نوشته را مي خوانم ؛ اما با غريبه اي روبرو شده ام!<br /><br />دقت من در جزييات به صورت تصوير در موفق ترين حالت خود به همان جسم ختم شده بود. ( هر چند كه تاثير احساساتم در خطوط غير قابل انكار است) اما حالا كه با دنياي واژگان طرف شده ام، هر واژه چيزي متفاوت از منظور من را به ذهنم مي رساند. با دنياي از تداعي ها روبرو شده ام كه جسم را در نهايت چيز ديگر مي كند. آن همه وسواس در ذكر جزييات باعث دورتر و دورتر شدن من از جسم شده است. واژه هاي من، جسمي متفاوت خلق كرده اند ، بيرون از جسم اصلي. من خواسته يا ناخواسته چيزي نو آفريده ام ... .<br /><br />با توجه به مقولات كانتي يا پيش داوري و استنتاجي كه هوسرل ما را از آن‌ها منع مي كرد ولي به ناچار با منع خود آنها را تاييد هم مي كرد ، عملكردي مانند دوربين فيلمبرداري از انسان بعيد به نظر مي رسد.<br />اگر و با تاكيد اگر رب گريه در توصيف چيزها مثلا همان گوجه فرنگي مي‌خواسته كه دوربين فيلمبرداري باشد در عمل به راهي ديگر رفته است.<br />او با خالي كردن ذهن و سپس توصيف جسم ، آنرا دوباره آفريده و به گمانم درعين ضديت با اگزيستانسياليسم به گونه اي اصيل از آن دست يافته. او گوجه فرنگي محض را توصيف نكرده ، بلكه گوجه فرنگي و جهان خودش را آفريده است.<br /><br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24743222-4684430942012537823?l=peyrang.blogspot.com' alt='' /></div>mir shadlouhttp://www.blogger.com/profile/10020207809028922617noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24743222.post-73431519122894483172007-01-23T21:49:00.000-08:002007-01-23T21:55:06.276-08:00<div align="right">گرمي آره گفتنت از پشت خطوط تلفن</div><div align="right">همان بازي گوشي نگاه تو است</div><div align="right">چشم در چشم</div><div align="right">و شايد مزه ي لبهاي تو</div><div align="right">لب بر لب</div><br /><div align="right">راستي</div><div align="right">من مزه ي لبهاي تو را نمي دانم</div><div align="right">هنوز</div><div align="right">...هنوز</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24743222-7343151912289448317?l=peyrang.blogspot.com' alt='' /></div>mir shadlouhttp://www.blogger.com/profile/10020207809028922617noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-24743222.post-1166603595460439582006-12-20T00:13:00.000-08:002006-12-20T00:33:15.473-08:00<div style="text-align: right;">نمي دانم چه پرنده اي بود... شايد سينه سرخ <br />جوجه اش پايين جيغ مي كشيد مادرش بالا پرواز مي كرد<br />داد مي خواست كه داد مي زد<br />هي نزديك مي شد باز مي رفت بالا...بابا مي خواست جوجه اش را بگيرد... از لانه اش افتاده بود شايد ... من بودم و داود بابا<br />مامان كنار رودخانه ناهار آماده مي كرد<br />داود داد مي زد : بابا اين ور! رفت اين وري<br />من داد مي زدم : بگيرش!<br />داد و دست ما<br />من و داود<br />بابا را به جنبيدن ببيشتر انداخته بود... سينه سرخ ها جيغ مي كشيدند و ما باز<br />از پشت بوته آمد... جوجه در دستش...خنديد : ببين دلش چه تند مي زنه<br />ما تند دويديم سمتش... انگشت اشاره ي دست خالي اش را گرفتم. مادرش جيغ مي زد هنوز...آن بالا ما را مي ديد كه راه افتاديم سمت رودخانه...جلوتر داود گفت: بابا! و مشت بابا را نشان داد<br />مرده بود و آبي زرد از نوك كوچكش ريخته بود بيرون<br />«حيووني دل تركوند» بابا گفت. ما هم قول داديم كه به مامان نگوييم<br />ناهار كه خورديم اوقات بابا تلخ بود هنوز. چرتي زد و برگشتيم خانه<br />...<br />21 ساله ام... داود نزديك 25<br />داود مي گويد براي آن بود كه بابا مرد<br />...مي گويم شايد<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24743222-116660359546043958?l=peyrang.blogspot.com' alt='' /></div>mir shadlouhttp://www.blogger.com/profile/10020207809028922617noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-24743222.post-1166516638496194832006-12-19T00:21:00.000-08:002006-12-19T00:23:58.510-08:00<div style="text-align: right;">زرد و سرخ<br /></div><div style="text-align: right;">بر زمينه ي سورمه اي<br /></div><div style="text-align: right;">تپش هاي تند قلب<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24743222-116651663849619483?l=peyrang.blogspot.com' alt='' /></div>mir shadlouhttp://www.blogger.com/profile/10020207809028922617noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24743222.post-1165397394576355262006-12-06T01:26:00.000-08:002006-12-06T01:29:54.590-08:00<div align="right">من مانده ام</div><div align="right">زني از كنارم گذشته است</div><div align="right">بوي گرم عطر</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24743222-116539739457635526?l=peyrang.blogspot.com' alt='' /></div>mir shadlouhttp://www.blogger.com/profile/10020207809028922617noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-24743222.post-1164191463042096172006-11-22T02:29:00.000-08:002006-11-22T02:31:03.053-08:00<div align="right">من ماندم</div><div align="right">!بوي گرم عطر</div><div align="right">زني از كنارم گذشت</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24743222-116419146304209617?l=peyrang.blogspot.com' alt='' /></div>mir shadlouhttp://www.blogger.com/profile/10020207809028922617noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-24743222.post-1157930367914860842006-09-10T15:32:00.000-07:002006-09-10T16:19:29.356-07:00<table id="HB_Mail_Container" height="100%" cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0" unselectable="on"><tbody><tr height="100%" width="100%" unselectable="on"><td id="HB_Focus_Element" valign="top" width="100%" background="" height="250" unselectable="off"><p align="right">مي نوش كه نداني ز كجا آمده‌اي</p><p align="right">خوش باش نداني به كجا خواهي رفت</p></td></tr><tr unselectable="on" hb_tag="1"><td style="FONT-SIZE: 1pt" height="1" unselectable="on"><div id="hotbar_promo"></div></td></tr></tbody></table><blockquote id="5ad4f8e"><br /></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24743222-115793036791486084?l=peyrang.blogspot.com' alt='' /></div>mir shadlouhttp://www.blogger.com/profile/10020207809028922617noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-24743222.post-1157840244670002762006-09-09T15:02:00.000-07:002006-09-09T15:17:24.686-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7668/1532/1600/dali89.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7668/1532/400/dali89.jpg" border="0" /></a><br /><table id="HB_Mail_Container" height="100%" cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0" unselectable="on"><tbody><tr height="100%" unselectable="on" width="100%"><td id="HB_Focus_Element" valign="top" width="100%" background="" height="250" unselectable="off"><p align="right">ده روز ديگه سال سوم دانشگاه من آغاز مي‌شه</p><p align="right">اما</p><p align="right">من هنوز همونم كه مي‌خواست بره كلاس اول دبستان...اول ِب...آقاي بهشتي...من‌ام</p><p align="right">اما</p><p align="right">انگار من نيستم</p><p align="right">يا </p><p align="right">نبايد باشم</p><p align="right">سرگيجه</p><p align="right">سرگيجه</p><p align="right">سرگيجه</p><p align="right">بايد از خودم پرتره بسازم... ارزش هنري نداره ...به درد ده سال ديگه مي‌خوره</p><p align="right">اگه باشم</p><p align="right">اگه باشم چي‌ام؟ كي‌ام؟ بازم همين پرسشها‌ رو دارم؟</p><p align="right">و اگه نباشم</p><p align="right">كي‌ام؟ چي‌ام؟</p><p align="right">پرسشي دارم؟</p><p align="right">من گيجم...نمي‌تونم حرف بزنم حتا فكر كنم</p><p align="right">گيجم</p><p align="right">پر كن قدح باده كه معلومم نيست اين دم كه فرو برم بر آرم يا نه<br /></p></td></tr><tr unselectable="on" hb_tag="1"><td style="FONT-SIZE: 1pt" height="1" unselectable="on"><div id="hotbar_promo"></div></td></tr></tbody></table><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24743222-115784024467000276?l=peyrang.blogspot.com' alt='' /></div>mir shadlouhttp://www.blogger.com/profile/10020207809028922617noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-24743222.post-1157500521810797782006-09-05T16:46:00.000-07:002006-09-05T16:55:21.830-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7668/1532/1600/Mark%20Rothko,%201956.1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7668/1532/400/Mark%20Rothko%2C%201956.1.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><table id="HB_Mail_Container" height="100%" cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0" unselectable="on"><tbody><tr height="100%" width="100%" unselectable="on"><td id="HB_Focus_Element" valign="top" width="100%" background="" height="250" unselectable="off"><br /></td></tr><tr unselectable="on" hb_tag="1"><td style="FONT-SIZE: 1pt" height="1" unselectable="on"><div id="hotbar_promo"></div></td></tr></tbody></table><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24743222-115750052181079778?l=peyrang.blogspot.com' alt='' /></div>mir shadlouhttp://www.blogger.com/profile/10020207809028922617noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-24743222.post-1156977938270228722006-08-30T15:39:00.000-07:002006-08-30T15:45:38.283-07:00<div align="right">ديويد لينچ يك فيلم تازه ساخته كه تو ونيز (كه امروز گشوده شده) نمايش داده مي‌شه</div><div align="right">:اگه مي‌خوايين بيشتر بدونين</div><a href="http://www.imdb.com/title/tt0460829/">http://www.imdb.com/title/tt0460829/</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24743222-115697793827022872?l=peyrang.blogspot.com' alt='' /></div>mir shadlouhttp://www.blogger.com/profile/10020207809028922617noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24743222.post-1156805611878764782006-08-28T15:42:00.000-07:002006-08-28T15:53:31.890-07:00<div align="right"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7668/1532/1600/durer.0.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7668/1532/400/durer.0.jpg" border="0" /></a> آن زمان كه تعريف هنر تنها در تقليد خلاصه مي‌شد افلاطون هنرمندان را به آرمان‌شهرش راه نداد<br />اما نه تعريف هنر اينگونه ماند و نه رابطه‌ي فيلسوف و هنرمند<br />به نظر من فرهنگ زمانه هر چه كه باشد نخست در آثار هنري نمودار مي‌شود و سپس فيلسوف نمود نظري آن را عرضه مي‌كند و پس از اين دو سايرين اين فرهنگ را در خود كشف، دروني و در زندگي خود تعريف مي‌كنند<br />آوردن نمونه‌هاي فراوان در تاريخ هنر و تاريخ فلسفه چندان دشوار نيست<br />اما شايد درك پذيرترين و شناخته شده‌ترين مثال ممكن قرار دادن شاهكار آلبرشت دورر (تك چهره‌ي هنرمند از خود) در كنار يكي از مشهورترين سخنان تاريخ فلسفه (مي‌انديشم، پس هستم) باشد<br />با پايان فرهنگ خدامحور در سده‌هاي ميانه انسان‌محوري به عنوان انديشه‌ي پايه در دوران رنسانس قدرت گرفت<br />به دنبال آن فردگرايي رايج شد<br />و مفهوم «خود» اهميت و اعتبار ويژه‌اي يافت<br />و انسان اروپايي پي به « وجودِ خود » برد... اين رهيافت پيش از هر كجا در چهر‌ه نگاري يا پرتريچر و به خصوص در چهره ‌نگاري از خود نمودار شد كه بنيادي ترين شاهكار اين دوره همين اثر دورر است كه به سال 1500 ميلادي آفريده شده<br />حال آنكه نمود اين پي بردن به خود در انديشه‌ي نظري چيزي در حدود يك سده بعد در نوشته‌هاي رنه دكارت به دست آمد<br />شايد امروز هم بتوانيم با بررسي دقيق هنر اين زمان سير انديشه‌ي نظري را در فردا پيش بيني كنيم<br />روزگاري فلاسفه براي هنرمندان تعيين مسير مي‌كردند<br />اما<br />هنرمند برابر با آنچه گفته شد نه تنها ارزشي به اين تعيين تكليف نداد بلكه از فلاسفه پيشي گرفت<br />بعدها در دوران نو هنر با رهايي از قيد و بند زيبايي شناسي كه فلسفه بار آن را بر دوشش گذاشته بود پا به جهاني بس شگفت گذاشت و قلمرو خود را تا آنجا گسترش داد كه با اطمينان مي‌توان گفت سده‌ي بيستم زمان يكي شدن فلسفه و هنر بود و بزرگترين فلاسفه را بايد در ميان هنرمندان جست و جو كرد تا در ميان صاحبان انديشه‌ي نظري<br /><br /></div><table id="HB_Mail_Container" height="100%" cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0" unselectable="on"><tbody><tr height="100%" unselectable="on" width="100%"><td id="HB_Focus_Element" valign="top" width="100%" background="" height="250" unselectable="off"><br /></td></tr><tr unselectable="on" hb_tag="1"><td style="FONT-SIZE: 1pt" height="1" unselectable="on"><div id="hotbar_promo"></div></td></tr></tbody></table><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24743222-115680561187876478?l=peyrang.blogspot.com' alt='' /></div>mir shadlouhttp://www.blogger.com/profile/10020207809028922617noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24743222.post-1156458983401839132006-08-24T15:28:00.000-07:002006-08-24T15:36:23.420-07:00<table id="HB_Mail_Container" height="100%" cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0" unselectable="on"><tbody><tr height="100%" unselectable="on" width="100%"><td id="HB_Focus_Element" valign="top" width="100%" background="" height="250" unselectable="off"><div align="right">هايكويي سرودم</div><div align="right">!و از ياد بردمش</div></td></tr><tr unselectable="on" hb_tag="1"><td style="FONT-SIZE: 1pt" height="1" unselectable="on"><div id="hotbar_promo"></div></td></tr></tbody></table><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24743222-115645898340183913?l=peyrang.blogspot.com' alt='' /></div>mir shadlouhttp://www.blogger.com/profile/10020207809028922617noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24743222.post-1156110693943349122006-08-20T14:39:00.001-07:002006-08-20T14:51:33.946-07:00<div align="right"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7668/1532/1600/aghdashloo8.0.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7668/1532/400/aghdashloo8.jpg" border="0" /></a> .تنش سرد است<br />.صدايي بلوري مي‌دهد از ضربه‌هاي انگشت دلال<br />دو تومن<br />بيشتر مي‌ارزه! خيلي بيشتر<br />روي مي‌ارزه تاكيد مي‌كنم... مي‌ارزه خيلي خيلي خيلي خيلي مي‌ارزه مي‌ارزه مي ارزه مي‌ارزه ارزيدن ارزش<br />ارزش<br />ارزش داره برام ارزش داره برام ارزش داره برام ارزش داره برام ارزش! ارزون نمي‌دم<br />دو تومن<br />مي‌گفت اينو نگهدار هميشه مي‌گفت از مادر و اون هم از مادرش... مي‌گفت من دختر ندارم...مي‌گفت به دخترت يا پسرت...مال اون زمان‌‌هاست...مي‌گفت<br />دو تومن<br />گفتم چاره‌اي نيست<br />دو تومن<br />گفتم چاره‌اي...صدايش<br />صداي بلوري مي‌دهد<br />مثل صداي خودش<br />مي‌گفت<br />فيروزه‌اي رنگ پاكي است‌<br />مثل رنگ خودش<br />دو تومن<br />چاره‌اي نيست دو تومن دو دو دو تومن<br />مي‌گذارمش در عتيقه فروشي و با دو ميليون پول نقد بيرون مي‌آيم كه شايد چاره‌اي باشد... چاره‌اي نيست دو تومن<br />مي‌گذارمش در عتيقه فروشي كه چاره‌اي نيست جز دو تومن... دو تومن كه چاره‌اي نيست... مي‌گذارمش در عتيقه فروشي...مي‌گذارمش در عتيقه... مي‌گذارمش در... مي‌گذارمش... مي‌گذارم... جا مي‌گذارم... جا مي‌گذارمش در عتيقه فروشي و دو تومن كه چاره‌اي نيست و چاره‌اي نيست جز دو تومن كه جا مي‌گذارم صداي بلوري<br />بلوري<br />فيروزه‌اي<br />مادرم را<br />.تنش سرد است<br /></div><div align="right"> </div><div align="right">------------------------------------------------------------</div><div align="right"><em>نقاشي ِ استاد آيدين آغداشلو</em></div><table id="HB_Mail_Container" height="100%" cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0" unselectable="on"><tbody><tr height="100%" unselectable="on" width="100%"><td id="HB_Focus_Element" valign="top" width="100%" background="" height="250" unselectable="off"><br /></td></tr><tr unselectable="on" hb_tag="1"><td style="FONT-SIZE: 1pt" height="1" unselectable="on"><div id="hotbar_promo"></div></td></tr></tbody></table><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24743222-115611069394334912?l=peyrang.blogspot.com' alt='' /></div>mir shadlouhttp://www.blogger.com/profile/10020207809028922617noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-24743222.post-1155854749763328942006-08-17T15:43:00.000-07:002006-08-17T15:45:49.776-07:00<table id="HB_Mail_Container" height="100%" cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0" unselectable="on"><tbody><tr height="100%" unselectable="on" width="100%"><td id="HB_Focus_Element" valign="top" width="100%" background="" height="250" unselectable="off"><div align="right">ما در بهت و ترس بوديم</div><div align="right">و علفزار همچنان در باد</div></td></tr><tr unselectable="on" hb_tag="1"><td style="FONT-SIZE: 1pt" height="1" unselectable="on"><div id="hotbar_promo"></div></td></tr></tbody></table><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24743222-115585474976332894?l=peyrang.blogspot.com' alt='' /></div>mir shadlouhttp://www.blogger.com/profile/10020207809028922617noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-24743222.post-1154662734052553692006-08-03T20:27:00.000-07:002006-08-03T20:38:54.063-07:00<table id="HB_Mail_Container" height="100%" cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0" unselectable="on"><tbody><tr height="100%" unselectable="on" width="100%"><td id="HB_Focus_Element" valign="top" width="100%" background="" height="250" unselectable="off"><div align="right"> امروزي‌ها جوري نگاه‌ش مي‌كنند كه سنتي‌ها ايرج ميرزا را</div><div align="right">رد پايي از جسارت</div><div align="right">از شعر </div><div align="right">اروتيدن براي اروتيدن</div><div align="right"><a href="http://www.saghi.ca">www.saghi.ca</a></div><div align="right">يكي از داستان‌هايم را گذاشته‌ام روي سايتش، نه اينكه چون روي سايت اوست اروتيك است</div><div align="right">اما</div><div align="right">نمي‌دانم چرا هيچ جاي ديگري نمي‌توانست باشد</div><div align="right"> </div></td></tr><tr unselectable="on" hb_tag="1"><td style="FONT-SIZE: 1pt" height="1" unselectable="on"><div id="hotbar_promo"></div></td></tr></tbody></table><a href="http://www.saghi.ca/MXPub/DataFiles/UploadedFiles/db-WorksFile421.pdf">http://www.saghi.ca/MXPub/DataFiles/UploadedFiles/db-WorksFile421.pdf</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24743222-115466273405255369?l=peyrang.blogspot.com' alt='' /></div>mir shadlouhttp://www.blogger.com/profile/10020207809028922617noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24743222.post-1154389798272598162006-07-31T16:38:00.000-07:002006-07-31T16:49:58.316-07:00<table id="HB_Mail_Container" height="100%" cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0" unselectable="on"><tbody><tr height="100%" width="100%" unselectable="on"><td id="HB_Focus_Element" valign="top" width="100%" background="" height="250" unselectable="off"><div align="right">مشروطه‌ي ايراني صد ساله شد<br />يك سده و اندي در راه آزادي خوانديم، گفتيم، نوشتيم، فرياد كرديم و خون داديم و امروز... سهم ما اين است<br />هيچ<br /> كمتر از هيچ<br />؟چرا<br />چون دموكراسي را تنها در زمينه‌ي سياست مي‌دانيم و بس<br />چون تك تكمان ديكتاتور كوچولوهاي احمق هستيم<br />چون الگوي خدا شاه پدر درون مان ريشه هزاران ساله دارد<br /><br />چون دموكراسي را تا وقتي مي‌خواهيم كه قدرت نداريم<br />چون اصلن مشكل ما هيچگاه نيستي دموكراسي نبوده...<br />مشكل ما اعمال نشدن نظر شخصي‌ مان است. اگر حكومتي مطابق ميل من به ميدان بيايد ديگر دموكراسي نمي‌خواهم ديگر مخالفان حق صحبت ندارند...<br />چرا از حكومت صحبت كنيم؟ يك نگاه بكنيد به مجامع هنري كدام هنرمند روشنفكر پر مدعا حاضر است نظر مخالفانش را بشنود<br />بياييم پايين تر... يك ميهماني خانوادگي ساده، جايي كه دور هم مي‌نشينيم و يك نفس درباره‌ي ماشين و بنزين و فلسطين و فوتبال و خدمات و خيانتهاي خاتمي و باسن جنيفر لوپز و عرفان مولوي و علي‌رضا امير قاسمي لفاظي مي‌كنيم، كداممان حاضر به شنيدن لفاظي‌اي مخالف لفاظي خودمان هستيم<br /><br />:اما غرب در كنار تاريخ مبارزه‌ي دراز، اين سخن گران مايه را هم در فرهنگش دارد<br />من جان‌ام را مي‌دهم تا مخالفِ من حرف‌اش را بزند</div><div align="right"><br />درود به روان پاك ولتر<br />و<br />درود به روانهاي پاك وجاودان سالار و سردار ملي و همه‌ي شهداي راه مشروطه<br />و<br />درود به روان پاك آخوندزاده آغازگر نمايشنامه‌نويسي ايران<br /> آغازگر تنها آموزگار فرهنگ گفت و گو: تئاتر<br /> </div></td></tr><tr unselectable="on" hb_tag="1"><td style="FONT-SIZE: 1pt" height="1" unselectable="on"><div id="hotbar_promo"></div></td></tr></tbody></table><p align="right"> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24743222-115438979827259816?l=peyrang.blogspot.com' alt='' /></div>mir shadlouhttp://www.blogger.com/profile/10020207809028922617noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-24743222.post-1153434265474336952006-07-20T15:11:00.000-07:002006-07-20T15:24:25.486-07:00<table id="HB_Mail_Container" height="100%" cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0" unselectable="on"><tbody><tr height="100%" unselectable="on" width="100%"><td id="HB_Focus_Element" valign="top" width="100%" background="" height="250" unselectable="off"><div align="right">خدا تو كتابش به اين گفته تو قوم برگزيده‌اي... اين سرزمين‌ها مال توست...خدا تو كتابش به اون يكي گفته اينجا اولين قبله‌ي توست</div><div align="right">ترور؟ كي؟ من؟ خدا گفته پس من وظيفه‌ي مذهبيم رو انجام ميدم</div><div align="right">اگه اشتباه نكنم تو جنگ‌هاي صليبي هم هر دو طرف حق داشتند چون وظيفه‌ي مذهبي‌شون بود</div><div align="right">قفط هم خود خدا مي‌دونه مذهب تا كي مي‌خواد به كشتار بچه‌ها ادامه بده </div></td></tr><tr unselectable="on" hb_tag="1"><td style="FONT-SIZE: 1pt" height="1" unselectable="on"><div id="hotbar_promo"> </div></td></tr></tbody></table><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24743222-115343426547433695?l=peyrang.blogspot.com' alt='' /></div>mir shadlouhttp://www.blogger.com/profile/10020207809028922617noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24743222.post-1149806937916868302006-06-08T15:42:00.000-07:002006-06-08T15:48:57.930-07:00<table id="HB_Mail_Container" height="100%" cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0" unselectable="on"><tbody><tr height="100%" width="100%" unselectable="on"><td id="HB_Focus_Element" valign="top" width="100%" background="" height="250" unselectable="off"><div align="right">هر جا نامي از روشن فكر مذهبي برده مي‌شود پشت بندش كسي هم پيدا مي‌شود كه اين اصطلاح را زير سوال ببرد و به پارادوكس آن و غيرممكن بودن آن از نظر عملي اشاره كند<br />به نظر من وجود و نقش كاربردي كساني چون سروش و شريعتي را نمي‌توان ناديده گرفت هر چند كه با ديدگاههايشان موافق نباشيم و اگر با اصطلاح مشكل داريم شايد مذهبي نوانديش مناسبت بيشتري داشته باشد. ( به اين معنا كه نه به عنوان روشنفكري كه مذهب را وارد حيطه‌ي تفكرش مي‌كند بلكه فردي مذهبي كه در حيطه‌ي مذهب ، تفكر را وارد مي‌كند) كه آنچه از عملكرد اين افراد ديده‌ايم، با مفهوم دوم تناسب بيشتري دارد<br />اما نكته‌ اينجاست كه از زير عباي اين مذهبيون نوانديش ( كه تعدادشان هم اندك است) كساني بيرون آمده‌اند كه نمي‌توان با هيچ كدام از اين نام‌ها حق مطلب را در موردشان ادا كرد<br />:حتمن با اين جمله‌ها آشنايي داريد<br /><br />خشونت جزئي از اسلام نبوده، اين‌ها برداشت‌هاي غلط است<br />)اسلام دين برابري است، پيامبر در آن زمان نمي‌توانسته با برده داري مخالفت كند(!!<br />حقوق زن و مرد برابر است، اين نابرابري كه امروز مي‌بينيد جزئي از اسلام نيست و بعدن به آن اضافه شده<br />شك نكن كه اين حديث جعلي است<br /> تعدد زوجين؟ اين مال آن وقت ها بوده<br />...<br /><br />!وخدا نكند كه گويندگان اين جملات(كه من از اينجا آن‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها را توجيه‌گران مذهبي مي‌نامم) چيز‌هايي از هرمنوتيك هم به گوششان خورده باشد<br />اين افراد ( كه اين بار تعدادشان خيلي هم زياد است) با دمكراسي ، آزادي فردي و اجتماعي، رعايت حقوق بشر، برابري زن ومرد و... آشنايي دارند و چه بسا در آرزوي تحقق آن‌ها باشند اما هنوز به مذهبي كه با آن رشد كرده و باليده‌اند دلبستگي دارند و حاضر به پذيرفتن تضادهاي اين مفاهيم نيكوي مدرنيت با ديني كه از پدرشان به ارث برده‌اند نيستند<br />چه بسا كه اين امر طبيعي باشد: محافظه كاري ذات مذهب است<br />و چه بسا كه بهانه‌ها و توجيه‌هايشان پذيرفتني باشد ولي آيا مي‌توان به يقين آنها را باور كرد؟ براي نمونه بحث حديث. حتا روحانيون هم به جعلي بودن بسياري از احاديث معترفند اما اين به آن معنا نيست كه هر حديثي مطابق انديشه‌ي نو و باب طبع ما بود را حقيقي و هر كدام با عقل امروز جور نمي‌آمد را جعلي بناميم. لازم به گفتن نيست كه توجيه‌گران مذهبي به آساني جمله‌هاي اين را پيامبر يا امام نگفته است يا اين براي آن زمان گفته‌ شده را به كار مي‌برند<br />دكتر سروش، كه شايد بتوان او را رهبر اين نوع انديشه ناميد، در مصاحبه‌اي تلويزيوني، در جواب اين سوال كه نظرتان در مورد فلان روحاني ،كه خشونت را جزئي حذف ناپذير از اسلام مي‌داند ، چيست. گفت كه آن روحاني كج سليقه‌ترين مفسر ديني است كه او تا به حال ديده! ... سروش خواسته يا نا خواسته با اين حرف به نقش سليقه در تفسير و برداشت از دين در انديشه‌ي خود و به طبع پيروانش اقرار مي‌كند<br />پيرواني كه خواستار زندگي مدرن هستند و چون مذهب پدري را جامه‌اي مناسب براي اين زندگي نمي‌بينند قيچي به دست هر جا را كه نمي‌پسندند دور مي‌ريزند و هر چه كه مي‌پسندند به آن اضافه مي‌كنند<br />شايد روزي از اين عبا ، كت و شلواري مناسب زندگي مدرن بيرون آمد ولي وجه اشتراك اين با آن همان وجوه اشتراك عبا و كت و شلوار است<br />مثالي مي‌زنم: اگر از مذهب فاصله بگيريم و نگاهي بي تعصب به تاريخ به آن بيندازيم خواهيم ديد كه نخستين رد پاهاي مذهب پايان يافتن مادر سالاري و آغاز كشاورزي و به طبع آن آغاز مردسالاري است. يعني مردسالاري و مذهب نه دو پديده جدا كه لازم و ملزوم يكديگر و اصلن يك چيزند.( در اثبات اين گفته دلائل بسيار وجود دارد كه جاي پرداختن به آن اينجا نيست) حالا اگر بخواهيم حقوق برابر زن و مرد را به اسلام وارد كنيم(چون اين طور مي‌پسنديم!) اصل پيدايش مذهب را زير سوال برده‌ايم<br /><br />و اما سوال من از اين انديشمندان اين است: اگر خوب وبد برايمان اينقدر روشن است كه راي به اصل بودن يا فرع بودن ،حقيقي يا جعلي بودن و... فلان يا بهمان موضوع در اسلام مي‌دهيم پس ديگر چه نيازي به اسلام داريم؟ اگر به اينجا رسيده‌ايم كه بايدها و نبايدها را ما براي مذهب تعيين كنيم ونه مذهب براي ما پس آيا اين پايان كار مذهب نيست<br />دوران كشاورزي سپري شده يا در حال سپري شدن است. و به طبع محصول آن ( مذهب) دير يا زود به پايان راه خود مي‌رسد. هر چند همانطور كه گفتم ذات مذهب محافظه كاري است. پس عجيب نيست اگر پايانش با مقاومت همراه باشد. اين پايان مي‌تواند تبديل شدن مذهب به ماهيتي موزه‌اي باشد( اتفاقي كه براي اسطوره افتاد) و يا با رخ دادن تغييراتي بنيادين صورت گيرد (مانند مثال حذف مرد سالاري) كه باز ماهيت آن را تغيير داده و در واقع مذهبيت ِ مذهب را از آن خواهد گرفت كه به عقيده‌ي من مي‌توان از آن به مرگ مذهب تعبير كرد و مذهبي روشن فكر كه سعي در به انجام رساندن اين تغييرات دارد ،اين مرگ را سرعت مي‌بخشد</div></td></tr><tr unselectable="on" hb_tag="1"><td style="FONT-SIZE: 1pt" height="1" unselectable="on"><div id="hotbar_promo"></div></td></tr></tbody></table><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24743222-114980693791686830?l=peyrang.blogspot.com' alt='' /></div>mir shadlouhttp://www.blogger.com/profile/10020207809028922617noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-24743222.post-1149373416823793902006-06-03T15:21:00.000-07:002006-06-03T15:23:36.833-07:00<table id="HB_Mail_Container" height="100%" cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0" unselectable="on"><tbody><tr height="100%" unselectable="on" width="100%"><td id="HB_Focus_Element" valign="top" width="100%" background="" height="250" unselectable="off"><div align="right">دوستي مي‌گفت سوهان دوست ندارد چون او را به ياد قم و فضاي مذهبي مي‌اندازد. اينكه سوهان هميشه يادآور قم و معمولن سوغات افراد مذهبي است و آن حس و حال را القا مي‌كند درست اما اينجاي داستان برايم جالب است كه آدم غير مذهبي از شيريني سوهان بدش بيايد<br /> پيش از اين هم ديده بودم كه ايدئولوژي روي خوردن تاثير بگذارد مثل گياه‌خواراني كه كيك نمي‌خورند چون شير و تخم مرغ دارد ولي آن كيك نخوردن را پاي كيك دوست نداشتن نمي‌گذاشتم. به نظرم يك نوع تصميم از روي منطق بود كه به نخوردن كيك ختم مي‌شد. ولي آيا ممكن است اين فرد كيك يا ژله دوست نداشته باشد و ذائقه‌اش تحت تاثير ايدئولوژي‌اش شكل گرفته باشد؟... اين سوال درباره‌ي فمنيست‌هاي افراطي كه براي دوري از مرد خود ارضايي مي‌كنند يا به همجنس روي مي‌آورند ( كساني كه ذاتن لزبين نيستند ) هم مطرح است... به طور كل اينكه تا چه حد ايدئولوژي فرد بر روي خوي و خلق و مزاجش تاثير مي‌گذارد<br /> اين موضوع برايم جذاب است و دوست دارم درباره‌اش مطالعه كنم... لطفن نظر دهيد و اگر منبعي براي مطالعه مي‌شناسيد خبرم كنيد... سپاس</div></td></tr><tr unselectable="on" hb_tag="1"><td style="FONT-SIZE: 1pt" height="1" unselectable="on"><div id="hotbar_promo"></div></td></tr></tbody></table><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24743222-114937341682379390?l=peyrang.blogspot.com' alt='' /></div>mir shadlouhttp://www.blogger.com/profile/10020207809028922617noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-24743222.post-1144297824365725712006-04-05T21:28:00.000-07:002006-04-05T21:30:24.390-07:00<table id="HB_Mail_Container" height="100%" cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0" unselectable="on"><tbody><tr height="100%" width="100%" unselectable="on"><td id="HB_Focus_Element" valign="top" width="100%" background="" height="250" unselectable="off"><div align="right">ديدن دوباره‌ي دريمرز همزمان شد با تظاهرات دانشجويي فرانسه. تظاهراتي كه نه درست مي‌دانم سر چيست و نه مي‌خواهم بدانم. نكته‌ي جالب اينجاست كه دولتمردان امروز فرانسه همان دريمرزهاي ديروزند... اما اين قصه هم تكراري است و فقط پوزخندي به همراه دارد... . خواستم بگويم كه «پس من چي؟! پس ما چي؟» اگر روزي روزگاري خواستيم يا بهتر بگويم اجازه يافتيم خود را نقد كنيم يا حتا نگاه كنيم( مثل آنچه برتولوچي در دريمرز يا حتا مخملباف در نون و گلدون كرده)چه براي گفتن داريم؟ بچه‌گي كه در جنگ بود و بعد از جنگ. نه اسباب‌بازي درست و حسابي و نه حتا شكلات خوب.( اگر از ديد بچه نگاه كنيم موضوع بي اهمييت و يا مضحكي نيست) بچه شادي مي‌خواهد كه ما نداشتيم. در پارك‌ها و تفريح‌گاه‌ها و شهربازي‌ها(جايي كه براي بچه‌هاست) روزه‌خوار شلاق مي‌زدند؛ نل و هاج ولوسين مادر نداشتند و بدبخت بودند... توي صف مدرسه بايد راست مي‌ايستاديم و شعار هفته و قر‌ان و بعد تازه سخنراني مدير و بعد ناظم و معلم پرورشي... . كتاب‌هايمان پر بود از دانستني‌هايي كه خدا هم مورد مصرفش را نمي‌دانست... . تاريخ را پر از اشتباه و دروغ يادمان دادند... آموزش جنسي نداشتيم كه حاصلش كج فهمي بود و ندانم كاري و زياده‌روي و كوتاهي و افسردگي و افسردگي... .( اين شد نقد و تازيدن به نسل پيش كه سرمان چه آوردند و مي‌آورند) و اما ما؛ چه كرديم و مي‌كنيم. نمي‌دانم حاصل اين كودكي پرنكبت بود كه اينطور شديم يا نه. بي‌انصافيست كه همه چيز را بگوييم كار پدر ومادر و آموزش و پرورش واجتماع و مذهب و حكومت و در يك كلام جبر بوده؛ ما هم تن داديم. سكس و الكل را تابو كرده‌ايم و به هيچ چيز ديگر فكر نمي‌كنيم( هر چند اگر در اين دو آزاد بوديم يا حتا كمي آزادي داشتيم جايي براي انديشه باقي مي‌ماند) اگر انديشه هم مي‌كنيم در راستاي اين دو است. اگر مي‌نويسيم هم ( نمونه‌اش همين پيرنگ !!) در همين سكس هم آزاد انديش نيستيم( نمي‌توانيم باشيم) به ارتباط پيش از ازدواج معتقديم و حاضر. ولي اگر بحث ازدواج باشد حاضر به پذيرش كسي كه اين‌چنين رابطه‌اي داشته نيستيم!... از سكس بگذريم... در هيچ انديشه‌اي خلاق نيستيم. ترجمه‌هاي كج و كوله از عقايد تاريخ مصرف گذشته ديگران را مي‌خوانيم ،نميفهميم ، حفظ مي‌كنيم و روي هم استفراغ مي‌كنيم‌شان كه بله من با سوادم. من و فوكو و دريدا و نيچه حسابي با هم خوش مي‌گذرونيم... و تازه اينها يك درصد از ما هستند كه يادشان آمده مي‌شود فكرهم كرد!! باقي هم كه سكس و سكس و سكس... . دنيامان پر است از تناقض. دوستي از آزادي جنسي دم مي‌زند ولي حاضر نيست نرمه نان‌هاي باقي‌ مانده‌ي ساندويچش را دور بريزد و من كه مي‌ريزم ، با تعجب مي‌پرسد : مگه معتقد نيستي؟! يكي كه نماز و روزه نمي‌خواند و نمي‌گيرد براي خودش مرجع تقليد انتخاب كرده!! و اين تناقض‌ها به مناسبات ساده و دوستانه هم رسيده. دوستي كه ادعا مي‌كند عكس سكس با دوست دخترش را هم حاضر است روي بلاگش بگذارد از يك شوخي ساده مي‌رنجد و مي‌گويد وبلاگ يك محيط عمومي است و جاي اين حرف ها نيست... همه روشن فكريم ولي تا فيها خالدونمان بوي گند سنت مي‌دهد و جالب اينكه سنتهاي خوبمان را هم بر باد داده‌ايم... دخترها تمام سعي‌شان را براي خودنمايي مي‌كنند(و چه بد سليقه هم مي‌كنند) و مدام از هيزي پسرها گله دارند... روشن فكريم ولي خاله زنك وار غيبت مي‌كنيم و بين اين و آن را به هم مي‌زنيم كه فلاني با فلاني تيك زده يا آن يكي با آن يكي ديگر به هم زده و يا... . ديدن دوباره‌ي دريمرز همزمان شد با اين تظاهرات فرانسه ... فرنگي‌ها حق انتخاب دارند، اگر تصميمي بگيرند خود گرفته‌اند... ولي ما اگر ( با تاكيد « اگر») تصميم بگيريم تازه اول راهيم و بايد آغاز كنيم... اگر تصميم به تغيير نگيريم هم كه بايد تن دهيم به آنچه ديگران و در راس همه خودمان(با همين تن دادن) سر خودمان آورده‌ايم... . برتولوچي و نمونه‌ي وطني‌اش مخملباف خيلي دير دست به نقد خود زدند؛ نوش دارو بعد از مرگ سهراب... اگر نقد يا دست كم فكر كردن به خود را آغاز كنيم شايد اين بار نوش دارو به موقع برسد</div></td></tr><tr hb_tag="1" unselectable="on"><td style="FONT-SIZE: 1pt" height="1" unselectable="on"><div id="hotbar_promo"></div></td></tr></tbody></table><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24743222-114429782436572571?l=peyrang.blogspot.com' alt='' /></div>mir shadlouhttp://www.blogger.com/profile/10020207809028922617noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-24743222.post-1144125776480488282006-04-03T21:37:00.000-07:002006-04-03T21:42:56.490-07:00<table id="HB_Mail_Container" height="100%" cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0" unselectable="on"><tbody><tr height="100%" width="100%" unselectable="on"><td id="HB_Focus_Element" valign="top" width="100%" background="" height="250" unselectable="off"><div align="right">چند روزي با بلاگ سپات زديم به پر هم و نتيجه‌اش شد اين كه مي‌بينيد و...و تو بازي كلاغ‌پر هيچ كي نشد برنده... قصه‌ي ما همين بود، پرنده بي پرنده</div></td></tr><tr hb_tag="1" unselectable="on"><td style="FONT-SIZE: 1pt" height="1" unselectable="on"><div id="hotbar_promo"></div></td></tr></tbody></table><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24743222-114412577648048828?l=peyrang.blogspot.com' alt='' /></div>mir shadlouhttp://www.blogger.com/profile/10020207809028922617noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24743222.post-1143412356265176392006-03-26T14:03:00.006-08:002006-03-26T14:32:36.266-08:00<div align="right"><a href="http://www.nilgoon.org/pdfs/abdee/Zizek_on_Cartoons.pdf">http://www.nilgoon.org/pdfs/abdee/Zizek_on_Cartoons.pdf</a> :يك سر به اينجا بزنيد</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24743222-114341235626517639?l=peyrang.blogspot.com' alt='' /></div>mir shadlouhttp://www.blogger.com/profile/10020207809028922617noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24743222.post-1143411811709535852006-03-26T14:03:00.005-08:002006-03-26T14:23:31.710-08:00<table id="HB_Mail_Container" height="100%" cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0" unselectable="on"><tbody><tr height="100%" width="100%" unselectable="on"><td id="HB_Focus_Element" valign="top" width="100%" background="" height="250" unselectable="off"><div align="right"><br />هي سرزمين غمگين</div><div align="right">از ياد خود به در كن سوگند تلخ افشين</div><div align="right">خوش باش و باز نو كن</div><div align="right">تير و كمان آرش ، فر و شكوه پيشين<br /> </div></td></tr><tr hb_tag="1" unselectable="on"><td style="FONT-SIZE: 1pt" height="1" unselectable="on"><div id="hotbar_promo"></div></td></tr></tbody></table><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24743222-114341181170953585?l=peyrang.blogspot.com' alt='' /></div>mir shadlouhttp://www.blogger.com/profile/10020207809028922617noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-24743222.post-1143411650991834102006-03-26T14:03:00.004-08:002006-03-26T14:20:50.993-08:00<table id="HB_Mail_Container" height="100%" cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0" unselectable="on"><tbody><tr height="100%" width="100%" unselectable="on"><td id="HB_Focus_Element" valign="top" width="100%" background="" height="250" unselectable="off"><div align="right"><br />چند باري رفت تا دم مغازه ولي پايش لرزيد و جلوتر نرفت. صبر كرد. نمي‌توانست دست خالي برگردد. از خودش پرسيد كه مي‌ترسد اما پاسخ خود را هم نداشت. براي هزارمين بار بود كه آن روز با هزاران گامش اين را پرسيده بود و هيچ بار هم پاسخي دريافت نكرده بود... با گام‌هاي سست ، پاهاي لرزان و خسته به خانه راه كج كردروي زمين چند تا پفك ريخته بود. له كردشان؛ چند «خرچ» ِ مداوم و بعد باز سكوت كوچه. بچه كه بود با برگ‌هاي خشك اين كار را مي‌كرد...خرچ...خورچ؛خرچ... يك بار به مادرش گفته بود خرچ برگ‌ها را از تو هم بيشتر دوست دارم و مادر هم خنديده بود و با هم رفته بودند خرچ همه‌ي برگ‌ها را در آورده بودند. براي مادر توضيح داده بود كه هر برگ يك خرچ بيشتر ندارد و بعد ديگر به درد نمي‌خورد. آخر سر هم برگ‌هاي بي خرچ را جمع كرده بودند و پريده بودند رويشان...خواست گريه كند؛ نتوانستهنوز كليد را نچرخانده بود منصرف شد. راه آمده را برگشت. ــ بفرمايين. چيزي مي‌خواستين؟ فرمايشي داشتين؟ ــ ها؟ بله يك بسته... يك بسته. ــ يك بسته چي؟ ــ ... پفك!! ــ چيز ديگه‌اي لازم ندارين؟ ــ يك بسته هم تيغ« نه! نمي‌ترسم.» اين بار بدون پرسيدن پاسخ داده بود. تا خانه پفك را خورد. چند تا هم ريخت زمين. كليد را چرخاند... بسته‌ي خالي پفك را انداخت روي تخت. خودش را هم. مادر در قاب مي‌خنديد. « دارم مي‌آم » يك تيغ در آورد. هميشه از تيغ مي‌ترسيد. آبي رگ را ديد. دستش نمي‌لرزيد. رو گرداند كه بزند: يك دانه پفك در بسته مانده بود... دور دهنش را ليسيد... پفك را برداشت و بين شست و اشاره له كرد «خرچ» مادر مي‌خنديد.« هنوز هم بيشتر دوسش دارم»<br />اين نوشته مال بهار گذشته است. الان پايانش تغيير كرده با پايان اصلي رو بعد مي‌گذارم<br /> </div></td></tr><tr hb_tag="1" unselectable="on"><td style="FONT-SIZE: 1pt" height="1" unselectable="on"><div id="hotbar_promo"></div></td></tr></tbody></table><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24743222-114341165099183410?l=peyrang.blogspot.com' alt='' /></div>mir shadlouhttp://www.blogger.com/profile/10020207809028922617noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-24743222.post-1143411601284726922006-03-26T14:03:00.003-08:002006-03-26T14:20:01.290-08:00<table id="HB_Mail_Container" height="100%" cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0" unselectable="on"><tbody><tr height="100%" width="100%" unselectable="on"><td id="HB_Focus_Element" valign="top" width="100%" background="" height="250" unselectable="off"><div align="right"><br />نشسته روي راحتي توي نشيمن و آرام چرت مي‌زند و آرام بيدار مي‌شود. آرام كه ‌بيدار شد چند گره‌اي مي‌زند و باز آرام به نيم خواب گونه‌اي فرو مي‌رود؛ باسن تپل بچه را گرفته زير آب سرد... بچه مي‌خندد. انگار تابستاني گرم بوده كه به ماه روزه خورده بوده و بايد شيرش مي‌داده، دهن روزه... آرام گرمي چشمهايش را باز مي‌كند، يكي دو گره مي‌زند و دنباله‌ي آبي نفتي كاموا سرد مي‌كند چشمهايش را تا مي‌رسد به گوله كه كوچك شده كنار زير سيگاري آقا.«چه خوب كه وقتي بلند شدم خالي‌اش كنم.» و روي دنباله‌هاي نارنجي سيگار باز گرم مي‌شوند چشمها؛ آقا پكي به سيگار مي‌زند و لبخند رضايت كه ببين خارجي‌ها چي مي‌سازن! و كليد مي‌اندازد به درهاي كمد و لختي با هيجان مي‌گذرد كه نور از شيشه‌ي پشت درها بيرون مي‌زند. خواننده مي‌خواند كه... ـــ خانوم پاشو. شما كه هميشه خوابي الحمد الله. ـــ خواب نيستم آقا... و باز چند گره كه دستش را آرام لبه‌ي دسته‌ي راحتي مي‌گذارد و بعد سفت مي‌چسبدش كه رگهاي آبي زير پوست خود را از استخوان‌هاي باريك جدا مي‌كنند و يا علي... تا كامواي باز را گوله كند و زير سيگاري را بردارد چشمهاي آقا گرم شده ؛ خان داداش مي‌گويد بي معرفت خبري از ما نمي‌گيري و دست دراز مي‌كند انگشتر خان بابا را مي‌چپاند توي مشت نيم بسته‌اش. ـــ قربون دستت. ـــ كاري نكردم آقا. زود بخورين كه از دهن مي‌افته... تازه نگاهش مي‌افتد به استكان چاي. قند را خيس مي‌كند و تا به دهان بگذارد چند بار خدابيامرزي مي‌دهد... سيگار را كه مي‌گيراند تازه خانوم نشسته پاي بافتني و يكي دو گره‌اش را زده... ــــ پاشو خانوم. بچه‌هات كه مي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌آن خوب سرحالي؛ خوابت فقط برا ماست. يادم باشه جمعه برم سر مزار... پاشو اين دستگاه رو روشن كن بخونه، يك كم سرمون گرم شه. بلكم شما هم سر حال اومدين... خانوم دستهايش سفت به دسته‌ها، بلند مي‌شود. دوشاخه را فرو مي‌كند و تا روشن مي‌كند نور مي‌زند بيرون و برفك است. كنترل ديگر را برمي‌دارد. ـــ اين قرمزه بود آقا؟ ـــ من كه سر رشته ندارم. شما نشستي ياد گرفتي... شستهايش را سفت فشار مي‌دهد روي قرمز و نگه مي‌دارد. تصوير مي‌آيد و برفك مي‌شود ... مي‌آيد و مي‌شود... تصوير، برفك، تصوير؛ برفك... از فشار بر قرمز آرام آرام كم مي‌كند و برفك و تصوير... . يك ناف در تصوير است كه مي‌آيد پايين و مي‌رسد به دامن چين‌دار قرمز و زرد و نارنجي و طلايي و آبي و... همينطور كه كمر اين ور آن ور مي‌رود مرد سيبيلويي با كت و شلوار سفيد كنار آبشار مي‌خواند: اين ور و اون ورش كن دل منو پرپرش... كنترل به دست برمي‌گردد به راحتي. با هر اين ور و اون ور پلك‌ها به هم نزديك تر مي‌شوند؛ بچه زير آب سرد دست مي‌زند و داد مي‌كشد از خوشحالي. چقدر دهنش خشك بود اون سال تابستوني كه ماه روزه بود و بايد بچه شير مي‌داد... ـــ خدا خير اين پسره رو بده باز همين يك سرگرمي شده برامون. مال خودمون كه فقط مي‌شينن حرف مي‌زنن. ــ اونجا رو بيار كه اون شب آورد. ببينم از كمر درد چيزي نمي‌گه... ــــ من كه يادم نيست آقا اونجا كجا بود... به نظرم اين بود... . دكمه‌ها را يكي يكي فشار مي‌دهد... تصوير ثابت مي‌شود روي يك ميهماني؛ دو نفر در گوشه‌اي مشغول صحبت‌اند. ـــ بزن يكي ديگه به زبون آدميزاد كه حرف نمي‌زنن. ـــ نه آقا باشه. نمايش مي‌دن خوبه... چطور دختره شباهت به مريم اعظم رو مي‌ده... ـــ بله شما هم كه همه به نظرتون شباهت به يكي مي‌دن. لابد مرده هم شبيه شوهر مريمه؟... دستهايش شل مي‌شود، كنترل ول مي‌شود روي دامن. عروسي مريم تا داماد اومد تو مجلس همه وا موندند؛مريم خيلي بهتر بود... . دهنش خشك شده. ـــ شما آب نمي‌خواين؟ ـــ نه. دستها روي دسته‌ها فشار مي‌آورند و چند صداي ترق و توروق استخوان بلند مي‌شود و كنترل پرت مي‌شود و مي‌خورد به لبه‌ي ميز. ـــ چيكار كردي؟ ـــ هيچي. قوه‌هاش در اومده. بيا ببين مي‌توني جا بندازي... در صفحه‌ي پر نور هنوز ميهماني است كه خانوم و آقا مشغول جا انداختن قوه‌ها مي‌شوند. زن ِ شكل مريم به مرد لبخند مي‌زند و مرد هم دستش را مي‌گيرد و همراه خودش مي‌كشد به راهروي كناري. چند بوسه‌اي بر لب‌هاي هم مي‌زنند و بازو در بازو از پلكان بالا مي‌روند و بده بستان را در بالا رفتن آغاز مي‌كنند... مريم به باز كردن يك گره سر تا پا لخت مي‌شود ولي مرد تا گره‌هاي گردنش را باز كند كمي فرصت است تا مريم كنج و كنارش را تحويل دوربين دهد... توي كت وشلوار اينقدر ورزيده به نظر نمي‌آمد...مي‌خواباندش بر پلكان. پنجه در پستان‌هايش مي‌اندازد و زبانش را در دهانش فرو مي‌برد. مريم پاهايش را حلقه مي‌كند دور كمر مرد. مرد بلند مي‌شود و پله‌ها را بالا مي‌رود و مي‌پيچد به اتاق؛ چند پيام بازرگاني حاوي دانستني‌هاي به درد بخور درباره‌ي انواع محصولات به درد نخور كه زبانش هم مال آدميزاد نيست؛ مريم پاهايش را حلقه مي‌كند دور كمر مرد. مرد بلند مي‌شود و پله‌ها را بالا مي‌رود و مي‌پيچد به اتاق. در هم پيچ و قوس مي‌خورند، جلو... عقب... چپ... راست... اين ور... آن ور... و با هر اين ور و آن ور خانوم و آقا ،كه سال‌هاست قوه را رها كرده‌اند، پلك‌هايشان سنگين‌تر مي‌شود تا بر هم قفل شود كه كاش هيچ كليدي برايش نباشد<br /> </div></td></tr><tr hb_tag="1" unselectable="on"><td style="FONT-SIZE: 1pt" height="1" unselectable="on"><div id="hotbar_promo"></div></td></tr></tbody></table><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24743222-114341160128472692?l=peyrang.blogspot.com' alt='' /></div>mir shadlouhttp://www.blogger.com/profile/10020207809028922617noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24743222.post-1143411481413315912006-03-26T14:03:00.002-08:002006-03-26T14:18:01.416-08:00<table id="HB_Mail_Container" height="100%" cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0" unselectable="on"><tbody><tr height="100%" width="100%" unselectable="on"><td id="HB_Focus_Element" valign="top" width="100%" background="" height="250" unselectable="off"><div align="right"><br />رختهايت را مي‌كني و در شيشه‌اي را از درون قفل مي‌كني.دوش را با فشار پايين بازمي‌كني و شره‌اي آب از درون موهايت مي‌گذرد؛ صورتت را خيس مي‌كند و از گردن و سر شانه مي‌گذرد و تنت را پايين مي‌رود. آب رفته رفته گرم مي‌شود و آيينه‌ي تمام قد را بخار مي‌پوشاند . مشتي آب بر آيينه مي‌پاشي تا چشمهاي پر خواهشت را دوباره ببيني . دستي بر گردنت مي‌كشي و مي‌رسي به شانه و خط بازو را ادامه مي‌دهي . خيره در خواهش‌ها شرتت را با يك حركت از پا بيرون مي‌كشي . آلتت بيدار است. دهانت را از آب پر مي‌كني و بر آيينه مي‌پاشي. دوش را مي‌بندي و كز مي‌كني گوشه‌ي وان خالي. خيره به جلو نگاه مي‌كني و دستت مي‌لغزد لاي پاهايت. دختري برهنه تكييه داده به آيينه قدي. فرا مي‌خوانيش. نزديك مي‌آيد و كام مي‌گيريد. ساق پايش را به آرامي بلند مي‌كند و مي‌آيد درون وان . روي تنت مي‌خزد و مي‌رود پايين... سر بلند مي‌كند. صورتكي زرين بر چهره دارد. نه مي‌خندد و نه اشك مي‌ريزد. صورتك را بر مي‌داري: نيكول كيدمن است كه خيره در نگاهت سر نزديك مي‌آرد و لبهايت را مي‌بوسد. برهنه در خيابان ايستاده‌اي و دختري زيبا از دور مي‌آيد. مردم نگاهت نمي‌كنند. نزديك مي‌شود ، در آغوشش مي‌كشي و سرگرم عشق بازي مي‌شويد. روپشش را مي‌كشي پايين. زيرش هيچ ندارد . زانو مي‌زني و زبانت را مي‌كشي بر ساق و رانهايش. گره روسري‌اش را شل مي‌كند. پارچه سر مي‌خورد. از لاي پستانها و روي نافش مي‌گذرد و مي‌افتد روي صورتت. بر‌مي‌خيزي. چشمهايت را آزاد مي‌كني: موهايش مصري است و خط چشمهايش آمده تا روي شقيقه. رداي رومي به تن داري و برگ زيتون بر سر. ردا را باز مي‌كني و مي‌افتد بر سنگهاي مرمرين كاخ. مي‌خوابانيش بر تخت روان و مي‌لغزي بر تنش و زنگي‌ها چهار گوشه‌ي تخت را بلند كرده ، مي‌گردانندتان در شهر و مردم هورا مي‌كشند برايتان و تو داخل مي‌شوي. نيمخيز رويش خوابيده‌اي و پستانها در مشت و حالا مارك آنتوني هستي و حالا مارك آنتوني ؛ جنيفر لوپز چون گيتار لميده روي پاهايت و دست مي‌كشي بر باسنش و نيكول كيدمن چشمهاي گربه‌اي‌اش را خيره كرده در نگاهت... چند ناله‌ي شهواني ‌آرام از انتهاي سينه‌اش مي‌خزد بيرون و يك لحظه نگاهتان در هم دوخته مي‌شود و چيزي بيرون مي‌جهد از جام وجودت و وجودت انگار بيرون جهيده از تنت و ... نيم باز نگاه مي‌كني به كاشي‌هاي روبرويت و ربع ساعتي كه گذشت؛ سردت كه شد آرام بر مي‌خيزي، صورتت را مي‌گيري زير دوش و شير گرم را مي‌چرخاني تا تمام فشار. چشمهايت را مي‌بندي و آب شعله مي‌كشد بر پوستت و تكان نمي‌خوري و هيچ نمي‌گويي... 12/8/1384 </div></td></tr><tr hb_tag="1" unselectable="on"><td style="FONT-SIZE: 1pt" height="1" unselectable="on"><div id="hotbar_promo"></div></td></tr></tbody></table><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24743222-114341148141331591?l=peyrang.blogspot.com' alt='' /></div>mir shadlouhttp://www.blogger.com/profile/10020207809028922617noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24743222.post-1143411074906838082006-03-26T14:03:00.001-08:002006-03-26T14:11:14.906-08:00<table id="HB_Mail_Container" height="100%" cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0" unselectable="on"><tbody><tr height="100%" width="100%" unselectable="on"><td id="HB_Focus_Element" valign="top" width="100%" background="" height="250" unselectable="off"><div align="right">در راه گدايي<br />كمكش خواهم كرد</div><div align="right">اگر بازگردم</div></td></tr><tr hb_tag="1" unselectable="on"><td style="FONT-SIZE: 1pt" height="1" unselectable="on"><div id="hotbar_promo"> </div></td></tr></tbody></table><p align="right">چه مزه ی دوری دارد کرانچی<br />به درازای طالقانی</p><p align="right">شبهای آبان</p><p align="right"> </p><p align="right"> </p><p align="right">گذشتم اين بيست سال را<br />رد زخم ها</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24743222-114341107490683808?l=peyrang.blogspot.com' alt='' /></div>mir shadlouhttp://www.blogger.com/profile/10020207809028922617noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24743222.post-1143410780081998252006-03-26T14:03:00.000-08:002006-03-26T14:06:20.090-08:00<table id="HB_Mail_Container" height="100%" cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0" unselectable="on"><tbody><tr height="100%" width="100%" unselectable="on"><td id="HB_Focus_Element" valign="top" width="100%" background="" height="250" unselectable="off"><div align="right"><br />آشفتگي زلف را پنهان كرد زير شال و چاك پيرهن را برد زير روپوش . برگشت و نيم نگاهي انداخت ؛ نه عربده‌اي ديدم و نه افسوسي . پشم سينه را خاراندم و تا سر رفتم زير لحاف . صداي پايش آمد كه رفت ... برگشت بي صدا : « كليد كجاست؟ » لحاف را كنار زدم ونشستم ... خميازه كشيدم : « زوده برا رفتن » . « گفتم كليد رو بده » هنوز جا داشت تا عربده شود . كليد را دراز كردم سويش .كمي مكث كرد و جلو آمد . دست دراز كرد كه بگيرد كه گرفتمش . « گفتم كه هنوز زوده » مي‌خواست دستش را رها كند كه گرفتمش ميان پاهايم .نه جيغي بود و نه هيچ صدايي . روپوش را از تنش كشيدم بيرون كه جر خورد . از پيراهن هم لته پاره‌اي ماند . اشك از گونه‌هاي گر گرفته‌اش رد شد و رسيد به زبان من . هنوز مي‌جنبيد .حركتي نكردم تا خسته شد و آرام لميد ميان بازوهايم و آرام قطره‌هاي اشك را سراند از سر شانه‌ام تا پايين . تا خوب اشك بريزد برهنه شده بود ؛ كامل . يك سيگار گيراندم و دادم يكي دو پك زد و زدم . چانه‌اش را بالا گرفتم و لبش را بوسيدم و كشيدمش بالا. پستانش را به دهان بردم و زبري صورت را كشيدم بر نرمي تنش. دست دراز كردم و موسيقي گذاشتم؛ تكنوازي تنبك . ايستادم و ايستاد و داخل شدم . دست‌ها را حلقه كرد پشت گردن و پاها را پشت كمرم . با ضرباهنگ تنبك پيچ و تاب خوردم و پيش و پس دادمش . صورتش برافروخته بود و با هر پس و پيش ناخنهايش را بيشتر فرو مي‌برد در ماهيچه‌هاي پشتم . چند لرزش و صداي ناله مانند كرد و گرما از نقطه‌ي اتصال بيرون خزيد و عضلات رانم را به پايين درنورديد . خواباندمش روي تخت و نشستم رويش. دوباره چشمانش سرخ شد و يك قطره از گوشه‌ي چشمش بيرون خزيد و من و تنبك همچنان مشغول ضرب بوديم . قلبم هم به ما پيوسته بود و رفته رفته پيشي گرفت و خيره شدم در چشمهايش و او هم خيره بود به رگهاي بيرون زده‌ي پيشاني‌ام شايد؛ براي چند ثانيه انگار صداي تنبك را نشنيدم كه شكسته گفتم « دوستت دارم ...» كنار كشيدم و پشت كردم به او . پاها را جمع كردم توي سينه و سر زانويم را به دندان گرفتم. شايد ربع ساعتي گذشت كه سرماي دستش خورد به سوزش پشتم :« سرخ شده .» لحاف را كشيدم تا روي سرم . حس كردمش كه برخاسته و مي‌رود پاي كمد و پيرهن و روپوش نو بر‌مي‌دارد و زلف آشفته و لب بي افسوس و تن برهنه را پنهان مي‌كند زيرشان و بعد صداي جرينگ دسته كليد كه گم مي‌شود در پس و پيش تنبك<br /> </div></td></tr><tr hb_tag="1" unselectable="on"><td style="FONT-SIZE: 1pt" height="1" unselectable="on"><div id="hotbar_promo"></div></td></tr></tbody></table><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24743222-114341078008199825?l=peyrang.blogspot.com' alt='' /></div>mir shadlouhttp://www.blogger.com/profile/10020207809028922617noreply@blogger.com0